środa, 18 stycznia 2012

Niepełnosprawni też mogą! Hokej na sledgach już w Polsce


Hokej vs hokej na sledgach
Hokej na lodzie to sport dla prawdziwych twardzieli, trzeba być sprawnym, szybkim i silnym. A co, gdyby na lód z kijem do hokeja wszedł niepełnosprawny? Oczywiście ,zagrałby!
Hokej na sledgach to jedna z najbardziej widowiskowych dyscyplin sportowych, uprawianych przez osoby niepełnosprawne.

Ale jak właściwie wygląda taki rodzaj hokeja?
Zasady są takie same jak w tradycyjnym hokeju, ale tutaj sportowcy jeżdzą na tzw. sledgach, jest to taki rodzaj sanek zastępujący łyżwy.

Jak dotarła ta dyscyplina do Polski?
Do Polski hokej na sledgach dotarł w 2006 roku, głównie dzięki determinacji elbląskiego klubu oraz Amerykanina polskiego pochodzenia Sylwestra Flisa. Na całym świecie jest tylko 12 takich drużyn, możemy być dumnymi posiadaczami naszej własnej i to bardzo dobrej! Polska drużyna niepełnosprawnych hokeistów już wywalczyła II miejsce w międzynarodowych zawodach w Amsterdamie!

Energa wspiera!
Energa od dawna aktywnie wspiera m.in. sport wyczynowy, sport osób niepełnosprawnych oraz rozwój kultury fizycznej dzieci i młodzieży. Dlatego ten największy dystrybutor energii elektrycznej w Polsce został głównym sponsorem naszej reprezentacji w hokeju na sledgach.

Jakie perspektywy?
Hokej na sledgach jest coraz popularniejszy w Polsce. Sport ten zdobywa coraz więcej fanów, a na mecze przychodzi coraz więcej kibiców. Dla niepełnosprawnych sportowców to nie tylko pewnien rodzaj rehabilitacji, ale również dobra zabawa i poprawa samooceny. Mogą się wówczas wykazać zręcznością pomimo swojej niepełnosprawności.

czwartek, 12 stycznia 2012

Dojrzewanie płciowe i psychiczne dzieci niepełnosprawnych.

Dojrzewanie płciowe to proces wielu zmian, które mają miejsce w czasie kiedy dorastasz, stajesz się fizycznie dojrzała/y i zdolna do rodzenia /zdolny do płodzenia dzieci.
            W dodatku w okresie 3-4 roku życia dziecko w naturalny sposób zaczyna interesować się różnicami płciowymi pomiędzy rówieśnikami i u rodziców. Wówczas bardzo ważna jest postawa opiekunów i wychowawców. Niestety zbyt często dzieci są zawstydzane i karane za zachowanie świadczące o poznawaniu swojego ciała i zaczynają to robić w ukryciu. W momencie, kiedy dziecko po raz pierwszy czuje, że robi coś złego powstaje bariera, ta granica, której potem już nie udaje się rodzicom przekroczyć.
 Dzieci niepełnosprawne mają mnóstwo ograniczeń w tym zakresie, są zbyt zależne od swoich rodziców. W przypadku niepełnosprawności intelektualnej ten etap może się znacznie wydłużać i edukacja w tym zakresie wymaga działań wbrew wielu stereotypom np. życzliwy i rozumiejący stosunek do treningu czystości, czy przejawów ciekawości u dzieci znacznie starszych niż klasyczne przedszkolaki. Więc nie wolno zapominać że dziecko niepełnosprawne też ma płeć.
Niestety czasami widać już w zewnętrznych przejawach, chociażby poprzez zaniedbania dotyczące wyglądu, że kwestia płci jest pomijana, „wypierana” już od najmłodszych lat, dzieci z widocznymi, fizycznymi defektami w okresie dojrzewania wstydzą się swojego wyglądu. Obserwując zdrowe dzieci z “normalnym” wyglądem, nie akceptują siebie, co prowadzi do poważnych następstw.
Dążenie do samodzielności i dojrzałości jest często źródłem wielu konfliktów i nie porozumień z bliskimi i otaczającymi nas ludźmi. Wzmaga się krytyczny stosunek do otoczenia i samego siebie. Prowadzi to do odizolowania się od ludzi.
Najbardziej znana w tym przypadku jest depresja. Dzieci niepełnosprawne są bardziej narażone na tę psychiczną dolegliwość. Podczas okresu dojrzewania poznajemy siebie, szukamy własnego “ja”, buzują w nas hormony. Jest to okres nie tolerancji wśród młodzieży. Dzieci z defektami są wyszydzane, tłumaczą sobie, że nie można kochać takiego “potwora” jak one. Prowadzi to do dużej irytacji, nerwowości i wybuchów złości. Istnieje również przekonanie, że osoby niepełnosprawne nie mogą mieć “zdrowych” partnerów. Ludzie nie wyobrażają sobie, że ktoś ”normalny” może brać na siebie taki dyskryminowane, pozostawione same sobie. Czują się odrzucone, przez co często dochodzi do samobójstw. Są także bardzo niepewne siebie, jak już znajdą partnera, nie są pewne jego uczuć, tłumią ciężar jakim jest opieka nad chorą bądź niepełnosprawną osobą.
Nie wiadomo dlaczego, ale wśród społeczeństwa występuje stereotyp, że osoby niepełnosprawne nie mają potrzeb seksualnych. Ludzie nie wyobrażają sobie, że “chora” osoba też może uprawiać seks. A przecież to jest ludzka potrzeba jak jedzenie, picie czy sen.  
Dużą rolę w akceptacji swojej odmienności odgrywają rodzice. To oni najlepiej znają swoje dziecko i wiedzą jakich słów wsparcia ono potrzebuje. To właśnie oni powinni przygotowywać swoją pociechę na zmiany jakie nadejdą w jego życiu.
Przekonania, stereotypy ludzi na ich temat, mają duży wpływ na niepełnosprawnych nastolatków, nie wierzą, że ich zdrowy partner może je kochać, dlatego sami podświadomie szukają schronienia u niepełnosprawnych płci przeciwnej.
Musimy uczyć tolerancji!
Jeżeli nie zaczniemy edukować społeczeństwa na temat niepełnosprawności, stereotypy się nie zmienią. Dlatego bardzo ważna dla dojrzewającej niepełnosprawnej młodzieży jest opieka psychologa, tworzenie grup wsparcia dla takich osób, ale również wsparcie i opieka rodziców. Powinniśmy głośniej mówić o problemie dyskryminacji seksualnej “chorych”. Trzeba uczyć społeczeństwo tolerancji i akceptacji. Dziewczyna niepełnosprawna wierząc w stereotypy sama sądzi, że powinna być z innym niepełnosprawnym. Trzeba to zmienić! Ona sama musi zrozumieć, najczęściej przy pomocy psychologa, że pełnosprawny chłopak może ją kochać i że chce z nią być.
Więc budujmy społeczeństwo oparte na tolerancji i akceptacji. Uczmy od małego nasze pociechy, tego że ich  niepełnosprawni rówieśnicy też mają uczucia i potrzeby.

czwartek, 8 grudnia 2011

Wspieranie działalności charytatywnej przez znane osoby



W tym artykule pokażemy przykłady sławnych osób z Polski i za granicy, którzy włączają się w akcje charytatywne. Jest to bardzo dobry pomysł na zdobywanie większej  puli pieniędzy . Bilbordy, plakaty, reklamy, w których często wykorzystuje się wizerunek sławnych osób są bardziej popularne i lubiane. Dzięki nim wzbudzamy większe zainteresowanie ludzi co za tym idzie zachęcamy ich do wsparcia potrzebujących.
Ludziom nigdy nie był obojętny los drugiego człowieka, w szczególności dzieci. Właśnie do tego zostały powołane fundacje charytatywne. Jest to łatwy sposób na zdobycie dużych funduszy na pomoc chorym bądź ubogim dzieciom. Charytatywność jest obecna niemal na całym świecie, w każdym kraju sławne osobistości chętnie udzielają się w tego typu akcjach.
Audrey Hepburn
W 1953 roku do życia została powołana najsławniejsza fundacja na świecie, mianowicie UNICEF (United Nations International Children’s Emergency Fund) - Fundusz Narodów Zjednoczonych na Rzecz Dzieci, organizacja będąca częścią systemu ONZ. Ciekawostką, a także powodem do dumy jest to, że owa organizacja powstała z inicjatywy Polaka Ludwika Rajchamana! Celem fundacji jest oczywiście wspomaganie dzieci ubogich na całym świecie, a szczególnie w Afryce.
Angelina Jolie
Jedną z najsłynniejszych Ambasadorek UNICEF-u była, już nieżyjąca, aktorka Audrey Hepburn, która poświęciła swoją karierę dla pracy humanitarnej mającej na celu pomoc głodującym dzieciom w najbiedniejszych krajach świata.
Nieobojętną na los dzieci jest także amerykańska aktorka Angelina Jolie, która nie tylko chętnie adoptuje dzieci, ale także wpłaca milionowe kwoty na konta różnych fundacji. Występuje również w spotach reklamowych, jeździ po całym świecie omawiając problem biedy w trzecim świecie.
Chyba najbardziej znaną osobą działającą charytatywnie jest “Królowa ludzkich serc” Księżna Diana. Nie tylko była wrażliwa na los dzieci, ale także bardzo udzielała się w innych akcjach np. na rzecz AIDS.
Warto poświęcić także parę słów aukcjom charytatywnym. Gwiazdy oddają pod młotek  biżuterię, dzieła sztuki: obrazy ich autorstwa . Przeważnie kostiumy, w których grali w filmach lub występowali na scenie. Cały dochód przeznaczony jest na jakiś szczytny cel.
Także rodzime osobistości z Polski chętnie wykorzystują swoją sławę włączając się w akcje charytatywne.
Anna Dymna
Przykładem takiej osoby jest Anna Dymna ,wybitna polska aktorka, która prowadzi fundację “Mimo wszystko” zajmującą się przede wszystkim pomocą osobom niepełnosprawnym.

Chyba najpopularniejszą i najgłośniejszą coroczną akcją charytatywną organizowaną głównie w Polsce jest Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy zainicjowana przez Jurka Owsiaka. Działa już od 19 lat i rok rocznie zbiera ponad setki tysięcy złotych na najnowszy sprzęt ratujący życie dzieciom. W ten szczególny dzień( przypadający zawsze na ostatnią niedzielę stycznia)  prawdopodobnie nikt z nas nie przechodzi obojętnie obok wolontariuszy z WOŚP-ową puszką, co objawia się czerwonym serduszkiem  na  kurtce. Ta niesamowita akcja jednoczy ludzi oraz otwiera ich umysły i serca na los ciężko chorych dzieci.
Znane postaci świata filmu, muzyki czy mody często włączają się w akcje charytatywne, chcąc w ten sposób poprzeć szczytne idee przyświecające zbiórkom na rzecz potrzebującym. Wykorzystują do tego swoją popularność, by wzbudzić tym samym zainteresowanie  problemem czy akcją. Do wzięcia udziału w przedsięwzięciu charytatywnym zachęcają też innych. Wystąpienie w spocie czy wzięcie udziału w sesji fotograficznej dla gwiazd jest chlebem powszednim jednakże może to przyczynić się do większej popularności danej akcji.

piątek, 2 grudnia 2011

Niepełnosprawne dzieci w spotach reklamowych

Wyobraźmy sobie sobotni wieczór, siedzimy z pilotem telewizora w ręku obok stoi miska popcornu. Po ciężkim tygodniu wreszcie mamy chwilę relaksu. Rozsiadamy się na kanapie. Oglądamy film , nagle reklama, nic nadzwyczajnego a jednak. Urzeczeni filmem,  zaabsorbowani jego fabułą która przenosi nas gdzieś daleko,  nagle lądujemy na twardej ziemi . Przed oczyma ukazuje nam się wizerunek  niepełnosprawnego dziecka. Serce ściska nam się w piersi, zaczynamy odczuwać litość i bezradność.  Beztroski  śmiech z filmu zamienia się w przerażającą ciszę. Przejęci losem owego dziecka by uspokoić sumienie ślemy smsy, kupujemy produkty czy przekazujemy swój 1 % podatku .


Każdy z nas na pewno widział reklamy, w których występują niepełnosprawne dzieci. Dziś coraz częściej możemy je oglądać. Każdy w jakiś sposób próbuje im pomoc. Jednak nie zawsze chodzi o wsparcie tylko o reklamę stacji telewizyjnej bądź o zysk. W tym artykule spróbujemy pokazać pozytywne i negatywne aspekty występowania dzieci dysfunkcyjnych w telewizji.

Poznając chorobę dziecka pozbywamy się różnych stereotypów. Nie patrzymy na dziecko jak na “inne” tylko jako chore i potrzebujące leczenia.
Współczujemy nie tylko dziecku, ale i jego rodzicom. Zastanawiamy się ile trudu, wyrzeczeń  i cierpienia muszą włożyć, by pomóc swojemu dziecku.

Pozytywnym aspektem jest to, że również sławne osoby włączają się w akcje, dając przykład innym ludziom. Zachęcają do wysyłania smsów, pieniędzy na konto fundacji albo też przekazywania 1% podatku.


Co daje tym “innym” maluchom udział w reklamach? Z pewnością najważniejszą rzeczą dla rodzica niepełnosprawnego dziecka są pieniądze. Niestety, nie od dzisiaj wiadomo, że w Polsce nie ma funduszy na rehabilitacje czy sprzęt medyczny dla dzieci, które tego bardzo potrzebują. Wszystko to wiąże się z dużym nakładem finansowym.. Za występ w reklamie np. środka farmaceutycznego, firma płaci (i to nie mało) rodzicom dziecka, dzięki czemu stać ich aby poprawić funkcjonowanie dziecka, fizycznie lub psychicznie chorego w społeczeństwie.
Czy widząc na szklanym ekranie  małą dziewczynkę, która nie potrafi chodzić, bądź chłopca, który cierpi na poważna chorobę nie jesteśmy  wzruszeni? Oczywiście, że tak! Jedni nazwą to  “tanim chwytem reklamowym”, ale prawda jest taka, że  większość  telewidzów, złapie za telefon komórkowy i wyśle sms do fundacji. W Polsce są setki tysięcy niepełnosprawnych dzieci. Oczywiście nie dla wszystkich jest przewidziane miejsce w reklamie, za którą dostaną dużą wypłatę finansową, dlatego spoty fundacji są niezbędne w udzieleniu pomocy dzieciom pokrzywdzonym przez los.

Reklamowanie czyjejś choroby oczywiście nie jest pozbawione negatywów. Bardzo ważnym faktem jest to, że np. upośledzone umysłowo dziecko, nie zawsze jest świadome tego co ono tam robi. Decyzja jego udziału w spocie, jest decyzją rodziców, dziecko nie ma na to wpływu.
Presja to drugi istotny negatywny aspekt. Występy przed kamerą, są bardzo stresujące dla każdego, nie wspominając już o  małej, bezbronnej i pokrzywdzonej przez los istotce.
Niekiedy dziecko staje się tylko “reklamowym produktem”. Sieci komórkowe, telewizja, a przede wszystkim państwo zarabiają na cierpieniu dziecka. Dlaczego smsy, które wysyłamy dla chore dzieci są opodatkowane? Czy na prawdę rząd nie może tego zmienić?
Gorącym tematem na forach jest także “szantaż emocjonalny”. Społeczeństwo w tej kwestii  jest podzielone. Dla jednych spoty reklamowe z niepełnosprawnymi są wielką pomocą, a dla drugich jest to pewnego rodzaju wymuszenie., bądź “branie” na litość.  Widząc w tv dziecko w potrzebie czujemy, że MUSIMY mu pomóc. Szczególny wysyp w mediach takich reklam, następuje przed świętami Bożego Narodzenia. Według wielu ludzi szantażem tutaj jest fakt, że na święta potrzebująca istotka może dostać np. wózek inwalidzki. Więc znowu, uważamy, że  MUSIMY wysłać tego smsa.


Czy pomoc,  czy reklama wiadome jest jedno, dzięki ukazywaniu niepełnosprawnych dzieci w telewizji społeczeństwo powoli oswaja się z osobami, które niekoniecznie funkcjonują tak jak wszyscy. Osoby z pewną  kalectwem fizycznym lub psychicznym przestają być tematem tabu. Poruszamy tę kwestię coraz częściej. Wiemy, że jest to ogromny problem w naszym kraju. Wiec nie bądźmy obojętni na ludzka krzywdę. Miejmy na uwadze, że taka historia może spotkać każdego z nas. Pomóżmy, by potem ktoś pomógł nam. Bardzo często chore dzieci przez brak funduszy na rehabilitację czy (podkreślając) bardzo drogie  leki takiej szansy nie mają. Pozytywną stroną wystąpienia dzieci w spotach reklamowych jest to, że być może jakaś życzliwa osoba znajdzie fundusze na leczenie dla konkretnego dziecka. Każdy z nas powinien  mieć  równe prawa, równe możliwości i start w przyszłym dorosłym życiu. Co za tym idzie, aby dziecko dzięki pomocy sponsorów i widzów miało szansę na lepsze życie. Najwłaściwszym okresem na leczenie i ulepszenie organizmu jest czas, kiedy system dziecka się jeszcze rozwija. Możemy wówczas skorygować lub poprawić “błędy” w rozwoju. Wiadomo trwałe kalectwo nigdy się nie wyleczy.
Tego typu reklamy mają swoje plusy i minusy, ale my(redaktorzy;)) zdecydowanie widzimy w tym więcej plusów. Przede wszystkim wielkie wsparcie finansowe, którego od naszego kraju potrzebujący nie dostają.

piątek, 25 listopada 2011

Dziecko w mediach




W mediach coraz częściej mamy do czynienia z młodymi aktorami, statystami reklam , małymi gwiazdami, które nie osiągnęły 15 lat.  Jak wpływa to na ich życie prywatne, relacje z rówieśnikami? Spełniają swoje marzenia czy jest to tylko ambicja rodziców?Spróbujmy przyjrzeć się maluchom w mediach.


Wizerunek dzieci bardzo często wykorzystywany jest w mediach różnego rodzaju. Dlaczego? Dziecko wzbudza zachwyt, młode pokolenie jest nieskazitelne,  z natury szczere i spontaniczne. Te cechy sprawiają , że przyciąga one uwagę wśród szerokiego spektrum odbiorców.  Spoty szczególnie działają na odbiorców dlatego stają się nieuniknioną częścią mediów, szczególnie telewizji i tam również spotykamy się z dziećmi.
Umieszczanie  obrazu dziecka powoduje wzrost atrakcyjności audycji co łączy się z zyskami płynącymi z większej oglądalności. U osoby oglądającej reklamę wywołuje to skrajnie pozytywne emocje, które następnie zostaną skojarzone z zachwalanym produktem.
Na uwagę zasługuje jeszcze jeden fakt mianowicie co z dziećmi w nich występującymi? Każdy zdaje sobie sprawę z tego, że aby osiągnąć wysoką pozycję w życiu należy się o to starać i wkładać w to dużo wysiłku. Tak jest również w tym przypadku. Media często kreują wizerunek nieskazitelnych, idealnych pod względem  fizycznym i moralnym  ludzi. Co się z tym wiąże, dzieci muszą stawiać czoła  wyidealizowanym stereotypom.

Zdecydowanie największą zaletą takiej kariery jest gaża. Pieniądze, które później można zainwestować w wykształcenie dziecka .Kusząca jest także stabilność finansowa. Dziecko dorastające przed kamerami w szybkim tempie uczy się samodzielności, tak bardzo przydatnej w późniejszym życiu.  Sam charakter dziecka zmienia się, staję się ono bardziej pewne siebie, śmiałe, harde towarzyskie.

Nie od dziś wiadomo, że większość dzieci  występuje dzięki opiekunom, którzy przyprowadzili je na casting. - Dzieci biorące udział w programach rozrywkowych są do tego namawiane przez dorosłych, rodziców, którzy wyrażają zgodę na udział podopiecznych, jednocześnie zachęcają do wystąpienia właśnie z chęci zysku.

Show-biznes zdecydowanie jest dla zrównoważonych rodziców i ich latorośli z samozaparciem i ambicjami.  Zbyt wczesne obracanie się w świecie dorosłych nie wpływa pozytywnie na rozwój pociech. Dzieci zbyt szybko dojrzewające buntują się, uniezależniają się i uciekają spod skrzydeł rodziców w ramiona alkoholu, narkotyków a w prasie pojawiają się notki o zatrzymaniach, aresztowaniach lub co gorsze o śmiertelnych przedawkowaniach
młodych gwiazd.

Zetknięcie się dziecka z takim światem w zbyt młodym wieku nie zawsze kończy się happy endem. Dziecko i media nie zawsze idą w parze, jednakże jeśli jest się rozsądnym można wynieść z tego doświadczenia bardzo wiele pozytywów.